Željeli su mir, koji su na kraju i pronašli - u manastiru, daleko od vreve, gužve i stresova svakodnevnog života.

Rastko Lupulović

Svako ko je gledao čuvenu seriju "Otvorena vrata" iz 1994. godine, dobro se sjećaju lika Milančeta. Osim uloge u pomenutoj seriji, Rastko Lupulović glumio je u filmovima "Biće bolje" i "Paket aranžman". On je danas episkop Ilarion, a juče je služio opelo gitaristi Ljubi Ninkoviću.

Episkop Ilarion je imenovan za patrijarhovog vikarnog episkopa novobrdskog od strane Svetog arhijerejskog sabora SPC. Iako ga šira publika pamti po ulozi Milančeta u seriji „Otvorena vrata“, danas vodi miran život posvećen crkvi i monaštvu.

"Najbitnija stvar kod mene je moje obraćenje u hrišćanstvo. Sticajem okolnosti sam počeo da odlazim u crkvu. To mi je pomoglo da se spustim na zemlju iz nekih mistifikatorskih oblaka. Uopšte, hrišćanin-pravoslavac je moje najbliže određenje. Osjećam se zasićenim od roka i svega toga.Rok je negdje u skladu sa opštim načinom života, opštom površnošću. Kad odem na Akademiju, izđuskam se i vratim se kući prazan i tup. Na liturgiju odem sa istim raspoloženjem, sa potrebom da doživim katarzu, ali kući dođem sređen i miran... U susretu sa vjerom i tradicijom, dolaziš do harmoničnog razrješenja svojih nemira, a u rok životu dolazi do prikrivanja tih nemira ili potpunog otupljivanja svih emocija. Zato ljudi u roku izgube tu neku kreativnu crtu, istroše se, istroše se, istroše se...", rekao je Rastko u jednom intervju koji je dao nekoliko mjeseci nakon što se zamonašio.

Filmska i pozorišna karijera episkopa Ilariona

Rastko Lupulović je rođen u Beogradu, završio je Fakultet dramskih umjetnosti i bio jedan od vodećih glumaca svoje generacije. Pamti se po filmovima „Biće bolje“ i „Paket aranžman“, kao i po brojnim ulogama u pozorištu. Za svoj rad u pozorištu dobio je nagradu „Zoran Radmilović“ na Sterijinom pozorju 1996. godine.

Njegov put do monaštva počeo je 2013. godine, kada je postavljen za igumana manastira Draganac.

„Nikada nisam požalio što sam postao monah. Naprotiv, zahvalan sam Bogu što me je vodio ka ovom putu. Ljubav i sloboda su ono što me je motivisalo“, istakao je u emisiji Eksploziv.

Aleksandar Knežević

Aleksandar Knežević, jedan od autora kultnog dokumentarca "Vidimo se u čitulji", koji je snimljen 1994. godine, takođe je svoj mir pronašao u manastiru.

Scenario pomenutog filma baziran je na knjizi „Kriminal koji je izmenio Srbiju“, čiji su autori Aleksandar Knežević i Vojislav Tufegdžić.

Knežević je bio novinar "Politike". Mjesec dana je putovao po manastirima. Želio je da bude daleko od onoga što ga je podsjećalo na svijet. Otišao je u Studenicu, gdje je započeo svoj duhovnički život, potom je tihovao u Studenici, a zamonašio se na Hilandaru.

Kao monah Romilo Knežević, šest godina je spremao doktorat u Londonu, na Univerzitetu u Oksfordu. U emisiji „Agape“, Aleksandra Gajšeka, pričao je o svom neobičnom životnom putu. Sa očeve strane, u porodici je bilo šest-sedam generacija sveštenika, ali su ga vaspitavali potpuno liberalno, a roditelji su mu studirali DIF. Diplomirao je svjetsku književnost, a onda je godinu dana proveo u Londonu, i to je kako kaže, možda bila jedna od najtežih godina njegovog života.

Arsenije Jovanović

Monah Arsenije Jovanović imao je veoma zanimljiv život. Kako se može pronaći u njegovoj biografiji, život bogataša sa Senjaka zamijenio je svjetovnim životom. Po struci je diplomirani stomatolog i volio je umjetnost.

Njegovi prijatelji bili su članovi kultnog rok benda EKV, te se često družio sa Milanom Mladenovićem, Ivicom Vidovićem, Bojanom Pečarom, kao i sa slikarom Dušanom Gerzićem Gerom, koji mu je bio najbolji drug još iz djetinjstva. U tim godinama droga, kao što je heroin, bila je nešto novo na prostoru tadašnje Jugoslavije, te je veliki broj ljudi iz društvenog miljea, koji su činili muzičari, književnici, slikari, počeo da završava tragično usljed predoziranja ili bolesti koje su ih zahvatili.

Arsenije, koji je bio i klavijaturista u jednom bendu, a svirao je i sa bendom EKV, odlučuje da napusti Beograd. Najteže mu je pala smrt prijatelja Gere. Sedam godina proveo je obilazeći manastire širom svijeta, te je pet godina proveo sam na planini bez ikakvog kontakta sa ljudima.

O svom životu pre nego što se zamonašio napisao je 2006. godine knjigu „Bog i rokenrol“. Zamonašio se u manastiru Ostrog, gdje i danas služi Bogu.

Edita Majić

Hrvatska glumica Edita Majić se 2004. godine zamonašila. Ova vijest je šokirala javnost, a više od decenije je sestra u manastiru Svetog Josipa u španskom gradu Avili. Otišla je u svet bosonogih karmelićanki i svoj život posvetila Bogu.

Jedna je od sestara koja ne izlazi iz manastira, nema grijanje u sobi, toplu vodu, spava u ćelijama na ležajima od slame, a veći dio godine provodi u postu i molitvi. Njena majka Jadranka je u septembru 2017. godine progovorila o sudbini svoje kćerke i otkrila detalj – da je odlučila da ode u pustinju i da živi kao pustinjakinja.

„Već dugi niz godina ona je osećala da je Bog zove na drugačiji i radikalniji način življenja. Od samog početka znala je i koji je to način. Bilo je to pustinjaštvo. Živi izvan manastira na pustom i osamljenom mestu, nenaseljenom i u samoći“, ispričala je Jadranka.

Mani Gotovac, spisateljica s kojom je Edita sarađivala jednom prilikom izjavila da glumica zapravo nije mogla da preboli nesrećnu ljubav i da je zbog toga čak počela da uzima heorin, da bi na kraju pobjegla od svega.

Ove navode su porodica i najbliži prijatelji glumice demantovali, a kada je to čula Edita je iz Avile poslala pismo u kojem je poručila da sve to nije istina, te da ona i Mani nikada nisu bile prijateljice, pa iz tog razloga spisateljica ne može biti verodostojan izvor podataka.