Rođen 10. jula 1926. godine, Pavle Vuisić je kroz život koračao po svojim pravilima. Za javnost je važio za mrzovoljnog čoveka, „teškog“ karaktera, koji nije mario za tuđa mišljenja, niti je imao želju da se dopadne bilo kome. Njegova najveća odbojnost bila je usmjerena ka udvorištvu i lažnoj ljubaznosti, što je iskreno prezirao.

„Ja ne glumim, ja se ponašam“

Iako je odigrao neke od najupečatljivijih uloga u istoriji jugoslovenskog filma – od Paje u „Kamiondžijama“, preko Joce u „Otpisanima“, pa do Miškovog oca u „Ko to tamo peva“ i Milutina Topalovića u „Maratoncima“ – Vuisić nikada nije završio glumačku školu. Sam je često isticao da se glumom bavio isključivo zbog novca, a njegova glumačka filozofija stala je u čuvenu rečenicu: „Ja ne glumim, ja se ponašam“.

O njegovom talentu najbolje svjedoči činjenica da mu se divio i sam Orson Vels, koji ga je smatrao jednim od najboljih glumaca koje je sreo u svojoj karijeri.

Antikomunista koji je odbijao Tita

Posebno intrigantan dio biografije ovog velikog umjetnika jeste njegov odnos prema tadašnjem režimu. Iako je glumio u brojnim partizanskim filmovima, privatno je bio zakleti antikomunista. Priča se da je bio vjerovatno jedina osoba u SFRJ koja je, bez ikakvih posljedica, mogla da odbije susret sa predsjednikom Josipom Brozom Titom.

Kada je jednom prilikom, nakon premijere „Bitke na Neretvi“, ipak „priveden“ na razgovor u Beli dvor, Vuisić je to učinio na svoj način – pojavio se u „alaskoj uniformi“, odbijajući da se svečano obuče. Uz flašu viskija, sa Titom je razgovarao oko sat vremena, a o čemu su zapravo pričali, ostala je tajna koja ni danas nije rasvijetljena.

Čovjek od krvi i mesa

Van filmskih setova, Pavle je bio ljubitelj poezije i domaće rakije. Posjedovao je dar da „iz cuga“ napiše vrhunski stih, a u privatnom životu je bio poznat i po netrpeljivosti prema nekim kolegama, poput Miodraga Petrovića-Čkalje.

Pavle Vuisić nas je napustio 1. oktobra 1988. godine, u 62. godini života, ostavljajući za sobom opus koji i danas, decenijama kasnije, publika sa jednakim uživanjem gleda. Sto godina od njegovog rođenja prilika je da se sjetimo ne samo njegovih bravura, već i njegove beskompromisne ličnosti, čovjeka koji je u svijetu pretvaranja bio jedan od rijetkih koji je uvijek bio samo svoj.