Jugoslovenski političar iz vrha srpskih komunista Aleksandar Ranković /1909-1983/, potpredsjednik SFRJ i član najužeg rukovodstva do smjenjivanja sa svih funkcija 1966. godine, umro je 19. avgusta 1983. godine.

Ranković je poslije zavođenja Šestojanuarske diktature 1929. godine osuđen na šest godina robije zbog ilegalne komunističke aktivnosti, a 1940. godine postao je član Politbiroa Komunističke partije Jugoslavije.

U Drugom svjetskom ratu Ranković je rukovodio pripremama za ustanak protiv okupatorske njemačke vojske i nacistička policija Gestapo uhapsila ga je u Beogradu krajem jula 1941. godine.

Poslije hapšenja on je mučen i potom prebačen u bolnicu radi liječenja, gdje je držan pod stražom, ali su ga oslobodili beogradski skojevci.

Kao organizacioni sekretar KPJ i član Vrhovnog štaba partizanskih jedinica, Ranković je osnovao 1944. godine službu bezbjednosti pod nazivom Odjeljenje za zaštitu naroda /OZNA/.

Poslije rata Ranković je bio ministar unutrašnjih poslova i potpredsjednik savezne vlade.

U političkom obračunu s njim, na Četvrtom plenumu Centralnog komiteta SKJ 1966. na Brionima, jugoslovenski predsjednik Josip Broz ga je optužio za zloupotrebe Službe državne bezbjednosti i "grupašku i antipartijsku djelatnost" i Ranković je lišen svih funkcija.

Javnosti nisu predočeni uvjerljivi dokazi na osnovu kojih je Aleksandar Ranković eliminisan iz političkog života.

BONUS VIDEO: