Đorđo Sladoje predstavlja jednog od najistaknutijih savremenih srpskih liričara; autor je zamašnog i zapaženog opusa od šesnaest zasebnih zbirki (pojedinih i u više izdanja), te devet knjiga izabranih pjesama (od kojih jedna i na ruskom jeziku, u izboru Andreja Bazilevskog, Moskva 2007), navedeno je u saopštenju Udruženja književnika Republike Srpske.

Taj i takav opus predstavlja autora kao trenutno najznačajnijeg predstavnika stražilovske lirske niti, poetu tananog i svestranog osjećanja tradicije i prepoznatljive duševnosti.

Na planu opšte slike savremene srpske poezije, Sladoje je istovremeno pjesnik najkompleksnijeg ali i najneposrednijeg lirskog izraza pravoslavne duhovnosti. Intezitetom osjećanja samilosti i sapatnje njegova poezija ravna se s pjesništvom Alekse Šantića i Desanke Maksimović, svjedočeći i za naše vrijeme moć pjesme da izrazi i pobudi najtananiju emociju.

Nenametljivo, ali suvereno, Sladoje vlada pjesničkom formom i najboljim nasljeđem moderne lirike, aktivirajući često prefinjenu ironiju i veoma karakterističan, blagotvoran humor. U tematsko-motivskom pogledu, Sladojeva poezija je (naročito od 1992. godine) hronika ljudske patnje u zlom vremenu, ali i hronika nacionalne patnje, tuge i poraza, seoba i smrti, naročito onih krajiških, prekodrinskih i kosovskih.

Generalno, Sladojeva poezija je rijedak i dragocjen spoj pjesništva visoke kulture, plemenite osjećajnosti i izrazite nacionalne svijesti, kao izraza zavjetnog pamćenja uprkos vremenu solipsizma i dezintegracije. Svakom novom knjigom on uspijeva da učini po neki kvalitativni pomak na temelju već potvrđenih vrijednosti, što je slučaj i sa romanom u stihovima Modre žilice, koji je objavio Centar za srpske studije u svojoj ediciji Srpski pregled.

Između Petra Kočića i Đorđa Sladoja postoje brojene stvaralačke podudarnosti, prije svega po njihovom služenju srpskom jeziku i pripadništvu reprezentativnom toku srpske književne tradicije.

Đorđo Sladoje, jedako koliko i njegov znameniti prethodnik, književnost ne doživljava kao samosvrhovitu, apartnu činjenicu, već kao suštinsku posvećenost svojoj kulturi i srpskom narodu, progovarajući u svojim knjigama o njegovim veličanstvenim uzletima, ali i tragičnim udesima i ožiljcima savremenog doba.

BONUS VIDEO: