Cvija je u periodu kraćem od osam mjeseci ostala bez majke Savke, braće Dragana i Anđelka, te supruga Milojka.

Najteži dan u njenom životu bio je 8. avgust 1992. godine, kada su u napadu na Ježešticu stradala njena braća Dragan i Anđelko, pripadnici Vojske Republike Srpske, kao i majka Savka, civilna žrtva rata.

1

Nakon što je jedva preboljela gubitak majke i braće, nova tragedija je uslijedila 19. marta 1993. godine, kada je poginuo njen suprug Milojko. Cvija je ostala sama da brine o četvoro djece, noseći vječni teret sjećanja.

„Šta god da se obavlja, mi plačemo. Nema onog veselja kao nekad“, svjedoči Cvija.

Danas, više od tri decenije kasnije, Cvija nalazi snagu u svojoj djeci, unučadima i praunučadima, videći u njima nastavak života za koji su njeni najmiliji dali najveću žrtvu. Njena priča dio je serijala svjedočanstava koje Memorijalni centar Republike Srpske objavljuje povodom obilježavanja 34 godine od stradanja Srba u srednjem Podrinju i Birču. Centralna komemoracija biće održana 4. jula u Bratuncu, pod motom: „U Bratunac se ne zove, u Bratunac se ide“.

Kompletno svjedočanstvo dostupno je na zvaničnoj stranici Memorijalnog centra Republike Srpske.