Samo četiri žene bile su priznate kao Titove zvanične žene: Pelagija Belousova, Herta Hes, Davorjanka Paunović i Jovanka Budisavljević.

Prema zapisima ljudi koji su proučavali njegov život iz osamnaest vanbračnih i bračnih veza imao šesnaestoro dece: petnaestoricu sinova i jednu ćerku, od kojih je priznao i bio u kontaktu samo sa dvojicom sinova - Žarkom kojeg mu je rodila supruga Pelagija i Aleksandrom-Mišom kojeg je dobio sa Hertom.

Postao je šegrt mehaničarske radionice u Sisku 1907, a tri godine kasnije preselio se u Zagreb gde se učlanjuje u Socijaldemokratsku stranku Hrvatske i Slavonije. Ipak, 1912. bez dinara u džepu, vozom sirom otišao je u Čankov, u Češku, gde je pronašao posao u jednoj fabrici, a ubrzo potom za vrijeme štrajka metalskih radnika upoznaje svoju prvu ljubav, biografima dobro poznatu Marusu Novakovu, srednjoškolku, ćerku doktora opšte medicine Franje Novakova.

Iako bravar, Josip se devojci i njenom ocu predstavio kao diplomirani inženjer iz siromašne Hrvatske. Prema nekim tvrdnjama, obećao joj je brak, ali zbog preseljenja kod Marusine tetke u Plzen zbog njenih problema s bivšim vjerenikom i njegove afere s vremešnom buržujkom Klarom, morali su da odlože vjenčanje, ali bolje vrijeme za tu prigodu nikada nije došlo. Pred ulazom u zgradu firme u kojoj je kratko bio zaposlen i danas stoji natpis:

U ovoj fabrici 1912. godine radio je Josip Broz Tito, maršal Jugoslavije. U Plzenu se zaposlio u Škodi i iznajmio sobu u hotelu u koju je dovodio svoje ljubavnice, dok je njegova trudna vjerenica Marusa boravila kod tetke i planirala vjenčanje na kojem se on nije pojavio.

Njihov sin Leopold, rođen marta 1913. godine, živio je i radio kao ekonomista u Pragu, ali nikada nije bio u kontaktu s ocem. Svoju tek oformljenu porodicu Tito je napustio zbog deceniju starije trgovkinje štofova Lizi Špuner, s kojom je pobegao za Beč. Počeo je s njom da posluje i pokazao se kao dobar trgovac, a novoj ljubavnici zarađivao je velike pare.

Živeo je u Lizinoj kući i spavao s njenim služavkama dok je ona bila na poslovnim putovanjima. Međutim, i od nje je pobjegao kada je ostala u drugom stanju. Liza je 1914. rodila sina Hansa koji je poginuo 1943. u borbama kod Kozare, gdje je bio zajedno sa svojim ocem, ali braneći interese Nijemaca.

Nakon ove propale veze, vratio se u Zagreb i otpočeo romansu s Terezom Štacner, bankarevom ćerkom, koju je upoznao u Beču. Kratkotrajnu romansu prekinuo je napad Austrougarske na Srbiju i Rusiju. Tito je postao redov 25. domobranskog puka kojim je komandovao blizak prijatelj Terezinog oca, pa je Broz imao povlašćen položaj.

Zbog simulacije gluvoće, pošto je želeo da ga potpuno oslobode vojske, osuđen je na smrt, ali su ga, zahvaljujući uticajima Terezinog oca, ipak samo zatvorili u Petrovaradinsku tvrđavu. Pustili su ga poslije dvadesetak dana i poslali da se bori u Srbiju, a zatim i u Rusiju. Terezu više nije video, iako mu je rodila blizance Paula i Gabrijelu.

Ćerka je umrla poslije dva mjeseca, a sin je živio u Parizu, gde je projektovao mostove. Nakon što je s pukom u borbi preživio rusku zimu, Tito je dezertirao iz vojske. Posle dugog lutanja, došao je na imanje Mihaila Sedlovskog Baćuške u selu Korutov i zaposlio se kao pomoćni radnik koji je potkivao konje. Vrlo brzo je napredovao, ali je, nažalost, zaveo i gazdinu ženu Ljusu. Baćuška ih je uhvatio na djelu, Tita je ranio hicem iz kubure, a Ljusu oterao iz kuće. Iste godine ona je rodila sina Kirila koga Tito nikada nije vidio. Kiril je kasnije postao veterinar, ali s ocem nikada nije stupio u kontakt.

S druge strane, neki istoričari tvrde da je Broz ranjen tokom ratnih sukoba na Karpatima 25. maja 1915. i da je trinaest meseci proveo u bolnici, gde je vreme prekraćivao učenjem ruskog jezika i čitanjem ruske književnosti.

Postoji i treće vjerovanje, naime, pojedini navodi iznose činjenicu da je Josip Broz poginuo na Karpatima i da je njegovo mjesto zauzeo ruski kontraobaveštajac koji je kasnije postao predsjednik države. Bilo kako bilo, ranjenog Kazanovu, u bolnici u obližnjem Svijažensku, liječila je Ira Gligorijevska, s kojom se venčao po izlasku iz bolnice, 17. jula 1915. godine, što je bio njegov prvi brak koji posle nije priznavao.

Živjeli su u iznajmljenom stanu, a on se zaposlio kao nadzornik tehnike u bolnici. Ubrzo je upoznao Irinu prijateljicu, veterinarku Darju Andirelovu, ženu iz bogate moskovske porodice uglednih lekara. Nakon što su se rastali, Ira mu je 1915. rodila sina Serjožu koga nikada nije video, a majka je umrla na porođaju. Tada je već živio na imanju veterinarke i vodio računa o poslovima u njenoj ergeli arapskih konja. Kada je ostala u drugom stanju, preselili su se u vilu njenih roditelja u Moskvu, ali romansa se, kao i sve dotad, rasprsla nakon njenog porođaja i dolaska sina Aleksandra na svet, koji je 1944. poginuo kao oficir Crvene armije.

Međutim, Tito je već imao novu ljubav, Olju Kutinu, studentkinju ekonomije i ćerku velikog ruskog posrednika u trgovini krznom. S njom je proveo nekoliko mjeseci, a na zajedničkom zimovanju upoznao je Ninu Bažan iz Petrograda. S ljubavnog odmora razočarana Olja vratila se u Moskvu, a budući predsjednik s novom djevojkom u Petrograd. Njeni roditelji prihvatili su ga jer im je Nina objasnila da će se udati za njega.

Da bi sapunica bila potpuna, Tito je Ninu varao s njenom rođenom sestrom Svetlanom. Zbog paralelnih veza i skoro istovremenih trudnoća sestara, Josip je namjeravao da pobjegne, ali igrom slučaja plan je osujetila vojska koja ga je uhapsila jer nije imao dokumenta pa su ga poslali u Sibir. Blizu Omska iskočio je iz voza i obreo se u ruskoj stepi. Ninu i Svetlanu više nije vidio.

Nina mu je 1918. rodila sina Vladimira, budućeg lenjingradskog ljekara, dok je Svetlana tvrdila da dijete nije njegovo. U podnožju planine Han-Tengri gdje žive Kirgizi naletio je na pastire nomade, a nakon što se infiltrirao u porodicu najbogatijeg kirgiskog stočara Zalida Baldahura, osvojio je njegovu kćerku Zuhru. Naravno, ubrzo se oženio, što je bio njegov drugi nezvanični brak. Međutim, posle nekoliko meseci, jedne večeri iskrao se iz bračne postelje, a Zuhra mu je 1918. rodila zakonitog sina Kadija, koji je kao inženjer petrohemije živio u Bakuu.

U proljeće iste godine Tito je zatražio je da bude primljen u Rusku komunističku partiju, a po povratku u Omsk postao je član jugoslovenske sekcije Ruske komunističke partije. U to vrijeme, od milja zvani Joža zabavljao se s Pelagijom Belousovom Polkom, visokim funkcionerom među tamošnjim komunistima. Tih nekoliko mjeseci koliko je trajala veza s Polkom prije vjenčanja, zabilježena je samo jedna njegova aferica s profesorkom Anom Ivanovič. Ipak, s Pelagijom se venčao 19. juna 1919. pred matičarem, a svadbu su obavili u menzi. Iako je to bio Josipov treći brak, u njegovim biografijama Pelagija je navedena kao njegova prva zvanična supruga. Nedugo zatim revolucija je uzela maha i tada već tridesetogodišnji Broz malo se smirio s emotivnim izletima.

Polka mu je rodila troje djece, prvi sin Hinko umro je osam dana nakon rođenja, a ćerkica Zlatica poživela je svega sedamnaest meseci. Neki navodi, međutim, govore da ona zapravo nije umrla i da živi u Beogradu kao penzionerka. Titov sin Žarko, rođen 1924. godine, svojevremeno oficir i narodni heroj, bio je prvo dete o kojem je Drug Stari s Pelagijom za života vodio računa. Elem, godinu dana nakon Žarkovog rođenja, Broz se s porodicom vratio u Zagreb, ali je zbog propagande uskoro uhapšen i osuđen na sedam meseci zatvora.

Nakon izlaska na slobodu, Tito ujedinjuje partiju koja je bila podeljena na različite frakcije, a 1928. organizovao je demonstracije, zbog čega je ponovo uhapšen i osuđen na pet godina robije. Početkom 1929. doveden je na izdržavanje kazne u Lepoglavu, gde se upoznao s Mošom Pijadom, koji je u to vreme bio stari i iskusni komunista. Njih dvojica su počeli da deluju zajedno na organizovanju partijskih jedinica, a iz tog perioda sačuvan je i jedan od dva Titova portreta koja je izradio poznati slikar Moša Pijade.

Po izlasku iz zatvora, smestio se kod biskupa Rozmana u Medvodama, gdje je upoznao bečku studentkinju Vidu Kogej, s kojom je preko granice ilegalno došao u glavni grad Austrije. Ostavio ju je trudnu i otišao u Moskvu, a ona je završila na psihijatrijskom lečenju i ubrzo rodila sina Dimitrija, profesora muzike u Beču.

Sa svojom prvom zvanično priznatom zakonitom suprugom Pelagijom koja je preminula 1967. godine, Joža se ponovo sreo tek 1935. dok je u Moskvi pokušavao da nađe sina Žarka, koji je detinjstvo i ranu mladost proveo u ruskoj prestonici i usput bio strašno problematičan. Legende kažu da je Titov miljenik sa sinom generalnog sekretara KP Italije Palmira Toljatija, vodio maloletničku bandu Zlatni zub pa ga je otac te 1935. izvukao iz popravnog doma u SSSR-u.

Tek oženjeni muž nije mogao da pobegne od sebe, pa ju je varao sa osrednjom glumicom, ali prelepom ženom Vasilisom Kovešnikov. Brak sa Elzom okončan je kada je ona uhapšena zbog sumnjive saradnje sa zapadnim agentima, a u zatvoru je 1938. rodila sina Viktora, koga su joj odmah uzeli i o njemu nikad ništa nije saznala. Iz Moskve, Tito je otišao u Pariz gde je živeo sa Žanom Koatje, udovicom pomorskog oficira, koja je iz te veze rodila sina Olivera, kasnije nuklearnog fizičara.

Ipak, Davorjanka-Zdenka Paunović, lični kurir vrhovnog komandanta, po mišljenju mnogih bila je najveća Titova ljubav, s kojom je zajedno dočekao kraj rata. U Foči mu je 1942. rodila sina kojem je dala ime Slaviša, a poverila ga je na čuvanje jednoj odgojiteljskoj porodici. Umrla je 1946, po zvaničnoj verziji od posledica tuberkuloze koju je zaradila još u ratu, a nezvanično se raspredaju razne intrige, navodno se nije dopadala njegovim drugovima iz partije. Na Titovo insistiranje, sahranjena je u dvorištu predsedničke rezidencije na Dedinju kako bi mogao stalno da joj odlazi na grob i da mu bude blizu. Njihov sin Slaviša koji nosi majčino prezime Paunović, navodno i danas živi i radi u Srbiji.

Posle Davorjankine smrti, Tito dugo nije bio sa ženom, pa su mu prijatelji namestili opersku pevačicu Zinku Kunc. Umetnici se dopalo da bude maršalova supruga, pa se preselila kod njega, ali ubrzo je shvatila da do venčanja neće doći. Posle jednog gostovanja u Metropoliten operi, jednostavno mu se više nikad nije vratila.

Budući da mu je još jedna veza propala, Tito je postao blizak s trideset dve godine mlađom Srpkinjom Jovankom Budisavljević, saradnicom koja je bila obučavana u Rusiji da se brine o njegovoj bezbednosti i komforu. Iako su se poznavali još od 1945, nisu se simpatisali, ali kada se ljubav rasplamsala, venčali su se 1952. godine i bili u braku do njegove smrti, 4. maja 1980. godine. Jovanka je u to vrijeme imala čin majora JNA, a Tito ju je zvao Mala Ličanka.

Kao predsednik, Tito je imao pristup velikoj (državnoj) imovini. U Beogradu je boravio u zvaničnoj rezidenciji, u Užičkoj 15. A koristio je i Beli dvor. Brionska ostrva su predstavljala letnju državnu rezidenciju od 1949. godine. Paviljon je dizajnirao Jože Plečnik, a on uključuje i zoološki vrt. Blizu 100 stranih šefova država je boravilo u ovoj rezidenciji, zajedno sa filmskim zvezdama kao što su Elizabet Tejlor, Ričard Barton, Sofija Loren, Đina Lolobriđida i mnogi drugi.

Druga značajna rezidencija je bila na jezeru Bled, dok su šume Karađorđeva bile poprište „diplomatskog lova”. Do 1974. godine jugoslovenski predsednik je imao na raspolaganju 32 zvanične rezidencije, veće ili manje. Međutim, sva ova imovina nije bila u njegovom, već u državnom vlasništvu i mnoge od ovih rezidencija i dalje koriste države nastale raspadom bivše Jugoslavije.

U mladosti je Tito pohađao katoličku nedeljnu školu. Međutim, nakon incidenta u kome ga je sveštenik ošamario i vikao na njega zato što se spetljao kada mu je pomagao da skine odoru, Tito nije više ušao u crkvu. Kao odrasla osoba, često se izjašnjavao kao ateista.

Orson Vels je jednom za Tita rekao da je „najveći čovek u današnjem svetu.” Dok je Dvajt Ajzenhauer smatrao da je: „Maršal Tito je najveći heroj Drugog svetskog rata”.
BONUS VIDEO: