Iako se u različitim zapisima mogu pronaći oprečne tvrdnje o njenom porijeklu – te se pominje da je bila Grkinja, Francuskinja ili Mađarica – istorijski tragovi sve glasnije govore o njenim korijenima s ovih prostora. Među ključnim svedočanstvima je i zapis Gijoma Kaursena, sekretara vitezova Svetog Jovana, koji je lično kontaktirao sa princom Džemom, a upravo ta bliskost daje dodatnu težinu njegovim navodima.

Još jedan neoboriv lingvistički trag predstavlja i pismo koje je 1486. godine Čičekin rođak Ismail-beg sa Rodosa uputio velikom veziru Koča Davud-paši, i to ni manje ni više nego – na srpskom jeziku. Iako se iz jednog pisma ne može precizno utvrditi koliko je naš jezik bio rasprostranjen među visokim osmanskim zvaničnicima, nesumnjivo je svjedočio o neraskidivim vezama.

U harem stigla tokom pada srednjovekovne Srbije

Prema istorijskim spisima, Čiček Hatun je u osmanski harem dospjela 1457. godine, u periodu kada se srpska srednjovjekovna država nalazila u završnoj fazi svog sloma pod naletom osmanske mašinerije. Dvije godine kasnije, 1459. godine, na svijet je donijela sina Džema, čiji će kasniji život obilježiti epska borba za osmanski presto i višegodišnje lutanje po tuđini.

Iako su pojedini kroničari tvrdili da je poticala iz srpske vladarske loze, čvrstih dokaza za to nema, te se pretpostavlja da je isticanje plemićkog porijekla imalo i političku težinu u očuvanju ugleda mladog princa. Interesantno je i predanje da je Čiček Hatun silno nastojala da sina udalji od evropskih uticaja, ali u tome nije uspjela, pošto se Džem kasnije oženio Elenom, ćerkom Nikole di Pitiljana, dajući svojoj sudbini evropsku dimenziju.

Krvava borba za presto i kraj u tuđini

Nakon smrti sultana Mehmeda II 1481. godine, otvara se nemilosrdna borba za nasledstvo između njegovih sinova. Džem se proglasio sultanom u Anadoliji, suprotstavivši se starijem bratu Bajazitu. Iako je Džem imao podršku dijela vezira, Bajazit je raspolagao daleko moćnijom vojnom i političkom mašinerijom, uključujući ključnu podršku janjičara.

Nakon poraza, Džem je bio primoran da bježi iz zemlje, provodeći ostatak života u izgnanstvu kao stalna prijetnja i politički adut u rukama evropskih sila protiv Osmanskog carstva.

Tragična priča pratila je i njegovu majku. Prema predanjima, nakon sinovljeve smrti Čiček Hatun se uputila u Kairo, gdje je i preminula 1498. godine, završivši svoj životni put daleko od sjaja, ali i mraka osmanskog dvora u kojem je provela svoje najvažnije dane.