Njegov spomen slavi se 4. oktobra po julijanskom, odnosno 17. oktobra po građanskom kalendaru.

Istog dana crkva se sjeća i Svetog Stefana Štiljanovića i njegove supruge Jelene, zbog čega ovaj datum ima posebno mjesto i u srpskom duhovnom nasleđu.

Ko je bio Sveti Jerotej Atinski

Prema crkvenom predanju, Jerotej je pripadao krugu učenih Atinjana i bio povezan sa Svetim Dionisijem Areopagitom. Hrišćansku vjeru primio je od apostola Pavla, koji ga je potom postavio za episkopa Atine. Njegovo žitije govori o propovijedanju Jevanđelja i posvećenosti ljudima koje je privodio hrišćanstvu.

U Ohridskom prologu navodi se i da je, u vrijeme Uspenja Presvete Bogorodice, došao u Jerusalim i učestvovao u njenom pogrebu. Predanje posebno ističe njegovo pojanje, koje je duboko dirnulo okupljene vjernike.

Jerotej je, prema žitiju, završio život mučenički, zbog svoje vjere u Hrista, pa ga crkva proslavlja kao sveštenomučenika. Njegov život ostao je primjer istrajnosti u vjeri i predanosti služenju drugima.

Običaji, post i obilježavanje praznika

Za Svetog Jeroteja Atinskog nema pouzdano potvrđenog, opšteprihvaćenog srpskog narodnog običaja koji bi podrazumijevao poseban obred, određeno jelo ili zabranu kućnih poslova. Zato tvrdnje da se na ovaj datum obavezno nešto mora uraditi radi sreće ili izbegavati zbog nesreće ne treba predstavljati kao crkveno pravilo.

Vjernici ovaj dan mogu da posvete molitvi, odlasku na bogosluženje tamo gdje se ono služi i sjećanju na svetitelja. Paljenje sveće i molitva za bližnje dio su uobičajene pravoslavne pobožnosti, a pomoć nekome kome je potrebna primjeren je način da se praznik obilježi dijelom.

Sveti Jerotej u kalendaru nije označen crvenim slovom. Ove godine njegov spomen pada u subotu, izvan višednevnih postova, pa 17. oktobar 2026. nije opšti posni dan. Posebno pravilo može da važi za vernike koji se pripremaju za pričešće ili poste prema savjetu svog sveštenika.

Ovaj datum ujedno je prilika za sjećanje na Svetog Stefana i Jelenu Štiljanović, koji se takođe proslavljaju 17. oktobra. Stefanove mošti dugo su čuvane u manastiru Šišatovcu, a tokom Drugog svjetskog rata prenijete su u beogradsku Sabornu crkvu.

Obilježavanje ovog dana zato ne zahtijeva raskošnu trpezu niti poseban ritual. Njegov smisao vjernici mogu da pronađu u molitvi, pažnji prema bližnjima i upoznavanju života svetitelja čije ime stoji u kalendaru.

(Ona.rs)