Iako djeluje kao moderan izum, njena priča počinje još početkom 20. vijeka, kada su naučnici tražili zamjenu za skupe i rijetke prirodne materijale.

Posebnost plastike leži u njenoj strukturi. Ona se pravi od dugih molekulskih lanaca, zvanih polimeri, koji se dobijaju uglavnom iz nafte i prirodnog gasa. Zahvaljujući tome, plastika može biti tvrda ili mekana, providna ili obojena, elastična ili čvrsta, u zavisnosti od načina proizvodnje. Upravo ta prilagodljivost učinila ju je nezamjenljivom u gotovo svim oblastima života.

Plastika je lagana, otporna i jeftina za proizvodnju, što je doprinijelo njenoj ogromnoj popularnosti. U medicini, na primjer, spasava živote kroz sterilnu opremu i špriceve, dok u prehrambenoj industriji čuva hranu od kvarenja. Međutim, upravo ta dugotrajnost postala je i njen najveći problem. Plastika se u prirodi razgrađuje veoma sporo, ponekad i stotinama godina.

Zbog toga je plastično zagađenje jedan od najvećih ekoloških izazova današnjice. Sitni komadići, poznati kao mikroplastika, nalaze se u morima, rijekama, pa čak i u vazduhu i hrani. Oni utiču na živi svijet i zdravlje ljudi, zbog čega se sve više radi na razvoju biorazgradivih materijala i efikasnijem recikliranju, piše Glas Srpske.