Od kraja 18. vijeka, novine objavljuju kratke vijesti o smrti osoba, obično obaveštenja koja daju porodice ili pogrebnici i koji se nalaze kraj oglasa. Nekrolozi su, s druge strane, priče sa više detalja o nečijem životu, tip odavanja počasti koji može da privuče pažnju stranca. Obično ih piše neko od novinara, a redakcija odlučuje koga čitaoci smatraju zanimljivim. Ta odluka pokazuje ko se vijekovima smatrao dovoljno važnim da dobije nekrolog. A isključivanje žena iz javnog života značilo je da će one rijetko biti izabrane – navodi se u tekstu.
Iako nisu sve umrlice i nekrolozi pohvalni, dodaje se, oni signaliziraju ko je bio važan u društvu.
- Malo prije Građanskog rata, u ranim godinama Njujork tajmsa, broj umrlica o muškarcima i ženama bio je skoro jednak, navodi istoričarka Dženis Hjum. Ipak, njena knjiga u kojoj je čitulje i nekrologe od 1818. do 1930. primjećuje da je samo osam odsto nekrologa posvećeno ženama. Kada je riječ o oba pola, nekrolozi su u 19. vijeku bili posvećeni uglavnom bijelcima iz više srednje klase. Žene druge bolje i nižih klasa dobijale su prostor samo ako su umrle na neobičan način ili su bile izuzetno stare – navodi Pribanik-Smit.
Kako se navodi, istinski ženstvenim u tadašnjim medijima smatrane su pobožne, čiste i pokorne domaćice
- Jezik kojim su žene opisivane u nekrolozima bio je u skladu s tim. Analiza Hjumove pokazuje da su za žene korišteni epiteti: pobožna, poslušna, nevina, korisna i ljubazna. One su primarno identifikovane vezama sa muškarcima – muževima, očevima, sinovima i braćom. Tek kasnije u 19. vijeku navode se i njeni javni poduhvati – navodi Pribanik-Smit, prenosi The Conversation.
BONUS VIDEO:
