Pleme Bušmani slove za jedan od najstarijih naroda, njihova istorija seže hiljadama godina unazad. Danas žive u sušnim regionima na jugu Afrike i na ivici su izumiranja. Njihov način života umnogome narušava uticaj zapadnjačke kulture, a poznati su po dubokom poštovanju prirode i sposobnosti preživljavanja u surovim pustinjskim uslovima. Imaju nevjerovatno znanje o lokalnoj flori i fauni koje im omogućava da prežive i očuvaju svoju tradiciju. Ritualni plesovi i muzika imaju važnu ulogu u njihovom društvu, te se često koristi za duhovno uzdizanje, liječenje i povezivanje zajednice.

Prema posljednjoj statistici, ima ih svega oko 100.000 hiljadam, a najviše su nastanjeni u Bocvani, Nambiji, Južnoj Africi i Angoli. Nemaju stalno mjesto prebivališta, jer su u stalnoj potrazi za hranom. Sve što imaju, nose na svojim leđima, a kućice naprave za dan. Njihov način života se nije uopšte promenio od nastanka, te i dalje žive u plemenskim zajednicama koje se dijele na lovce i sakupljače.

Nikada se nisu miješali da drugim narodima


Naučnici su uporedili gene Bušmana sa genima 1.462 naroda širom sveta i došli do zapanjujućeg zaključka da "priliv novih gena" kod Bušmana ne postoji, što pokazuje da se oni nisu miješali ni sa kim.

Bušmani pripadaju najstarijem sloju stanovništva Afrike i veoma se razlikuju od ostalog afričkog stanovništva. Živi u prirodi i od prirode, i toliko se aklimatizovao svome podneblju da je postao pravi medicinski fenomeni.

Uz nizak rast, kosu oblika zrna bibera i steatopigiju, Bušmani se odlikuju svojom prilagođenošću vrućem i isušenom beskišnom području, što se vidi po nepostojanju znojnih žlijezda, nemogućnošću da pljunu i izvanrednom zaštićenošću ženskih polnih organa velikim usnama. Oni se savršeno orijentišu u svom jednoličnom nepreglednom području, a ipak ne postoji nijedan zapis da se neko od njih izgubio, ili da je umro od žeđi.

Nevjerovatna tradicija


Bušmani, kao ovačko-sakupljačko stanovništvo, love lukom i strelom antilope i drugu manju divljač, i sakuplja jestivo korenje i druge dijelove biljaka.

Boravišta Bušmana su skloništa od trave, šiblja ili koža. Vole otvoreni prostor, i vode nomadski život organizovan po malim mobilnim grupama koje se sastoje od nekih 25 osoba, muškaraca, žena i djece.

Veče je vrijeme njihovog okupljanja kada jedni drugima prepričavaju šta ima se dešavalo tokom dana. Pevaju, puše i dogovaraju oko obaveza za sljedeći dan. Ali, prije nego što svane, ustaju i spremaju se za lov, a babun im je omiljena hrana, jer je pun masti i mogu da budu dugo siti. U lovu poglavica ide prvi, a svi ostali ga prate.

Bušmani su šamanisti. Kod njih postoji vjera u spiritualno biće - Kagen, on je stvaralac mnogih stvari i junak brojnih mitova, označava bogomoljku.

Eland (Taurotragus) je njihova najsvetija životinja. Savremeni Bušmani veruju u dva boga, jedan živi na istoku, a drugi na zapadu, takođe kao i južni Bušmani veruju u duhove mrtvih, ali obožavanje predaka nije prisutno.

Jezik Bušmana pripada kojsanskoj grupi. Neobičan je zbog svojih „klik“ glasova koji zvuče poput pucketanja jezikom.

Vrlo je zanimljiva i priča o vezama u plemenu.

- Svaki muškarac može da ima jednu ženu i ona je samo njegova. Nakon nekog perioda života i djece, parovi se jednostavno zamjene. Jedni drugima daju žene i sve ispočetka, bez ikakve ljubomore. Djeca ostaju sa majkom koja ide kod novog muškarca. A njemu će u narednim godinama rađati opet djecu. Sva ta djeca imaju zajedničke majke i cijela zajednica brine o njihovom vaspitanju, kao jedna velika porodica. A zamjena partnerki može da bude i sa nekom drugom grupom, što je dobro, jer se izbjegavaju genetski problemi prilikom sklapanja braka sa rođacima unutar iste zajednice - objašnjava Andrej.

Sa druge strane, mlade djevojke ili momci mogu da odu u drugu grupu i da upoznaju budućeg partnera, živeći sa njim mjesec dana. Nakon tog perioda, ako se svide jedno drugome, vraćaju se u matično pleme, gdje nastavljaju život zajedno.

Impresivne žene


Steatopigija je još karakteristika žena u plemenu Bušmana. To je pojava namernog akumuliranja visokog nivoa masnoće u mišićima zadnjice i bokovima.
- Postiže se time što žene hrane uglavnom babunima, a obred se sporovdi u kolibama koje su specijalno napravljene za to. Za njih je to ideal ljepote.

U plemenu žene uglavnom skupljaju jestivo korenje biljaka i voće.
- Osim što brinu o djeci, i one idu u potragu za hranom. Ali sa njima ide obaveno i jedan muškarac iz plemena kako bi ih čuvao. Uvijek su raspoložene za drzuženje i mnogo pričaju. I trudne idu da traže hranu - kaže Andrej i dodaje:

- Porađaju se samo i u tišini, izvan kampa u žbunu, jer ne smiju da puste glas. Pre će im teći suze i ugrišće se za ruke, nego da zakukaju zbog porođajnih bolova - rekao je Maričić.


Plodnost se kod njih pojavlju sa tek 19 ili 20 godina, zbog načina života koji vode. Obično rode 3 ili 4 deteta, a životni vek Bušmana rijetko kad pređe 50 godina.
BONUS VIDEO: